Non hai que esquecer que a UE está baseada nun proxecto neoliberal, globalizador e de libre mercado, privatizador dos servizos públicos, desprotector dos dereitos sociais e laborais, opresor dos pobos e as culturas no propio continente, militarista a traveso do euroexército e que se sirve a da expoliación dos recursos naturais e da esclavización da humanidade nas zonas máis subdesenvolvidas do planeta a traveso das súas grandes empresas multinacionais.

Mais cumpre urxentemente desenmascarar as “cínicas” campañas que están a levar unha vez máis @s demagog@s e hipócritas do PP, PSOE e BNG na Galiza, enchéndose a boca de “progresismo” e “faladuría barata”, mentras a cada vez maior incipiente e cruda realidade é a que vemos en Reganosa, Massó, Parque Rosalía, destrución do Caurel, piscifactorías, parques eólicos, autovías, AVE, etc. , no que quetrendo aproveitarse das miserias e perda de empregos non poñen reparos, en seguir o mesmo modelo de desenvolvemento que nos levou á actual crise que non é só financieira senón de clara insostibilidade do propio modelo e o que é aínda máis grave, enerxética.

Non debemos esquecer que unha maioría destas desfeitas e da merma dos recursos produtivos na nosa terra son subvencionadas a cargo de cartos da UE “do capital” con fondos PRODER, LEADER, … e con programas claramente insostibeis como a Rede Transeuropea de Transportes (o que agora aperta con moito apaño o BNG en plena campaña), que promove a base do desembolso de millonarias cantidades de diñeiro público para a grande empresa privada en construción de impactantes vías de alta capacidade, trens de alta velocidade, ampliación de aeroportos e de portos pesqueiros e comerciais, dentro do que se denomina “transporte de mobilidade” para interconectar na lonxanía grandes metrópolis dentro dun urbanismo intensivo, inhumano e depredador, que vai en contra do necesario decrecemento, do transporte colectivo e de accesibilidade, e do desenvolvemento de proximidades proximidades como únecas e viables alternativas de sostibilidade nun planeta e unha biosfera cada vez máis sobreexplotada, contaminada e coa seria ameaza do cambio climático, aclerado pola propia influencia das malas e insostíbeis actividades humanas.

 E ben sabido que AUCOSA adícase a fabricar fariña de peixe e aceite, producindo unha elevada contaminación ambiental de alto risco para a saúde humana do que ninguén está a salvo.

AUCOSA xenera:

1. Emisións de gases compostos de Dióxido de Xofre, Monóxido de Carbono e Dióxido de Nitróxeno.

2. Verquidos ao mar de augas residuais industriais con alto contido de bacterias como as Coliformes e Estreptococos fecáis, así coma metais pesados.

3. Cheiros que non só afectan ao desenvolvimento da vida cotiá das persoas senón que constituen unha grave ameaza para a saúde porque están orixinados polas partículas dun composto químico, a Trimetilamina, que pode desencadear afeccións ao sistema respiratorio e a vista.

4. Ruidos e vibracións, por riba dos valores compatibles con zonas de vivendas.

Por estas razóns, e pola sua capacidade productiva, AUCOSA tivo que pasar un trámite legal obrigatorio de control sobr eo cumprimento das normativas medioambientais e urbanísticas vixentes.

Esta tramitación realizouse a finais do 2.007. Antón os veciños presentamos 430 alegacións demostrando tódolos incumprimentos desta empresa.

Incluso o Concello de Redondela emitiu un informe “en sentido desfavorable á concesión da autorización solicitada” baseandose no feito de que AUCOSA está situada nunha zona planeada para “industria limpa compatible con áreas residenciais polo seu escaso nivel de contaminación acústica, de fumes, gases, ou verquidos”. Condición que non cumpre porque, AUCOSA está clasificada como industria MOLESTA polos seus ruídos e fumes, INSALOBRE, pola composición dos gases e cheiros, NOXENTA polos verquidos ao mar en zona de baño, pesca e cría de marisco.

Ademáis AUCOSA atópase en terreos lindantes co espacio protexido da Enseada de San Simón, incluida pola Unión Europea na Rede Natura 2.000.

Pese a todo, a Xunta de Galicia concedeu a esta empresa a chamada Autorización Ambiental Integrada, en maio do 2.008. É decir, deulle autorización para seguir contaminando.

Contra esa decisión púxose un Recurso de Alzada que ainda non tivo contestación por parte da Consellería de Medio Ambiente.

Con este silencio administrativo, as autoridades e institucións que deben garantir os dereitos da cidadanía, dannos a entender que non temos nada que facer frente a decisións inxustas e ilegais coma esta.

Certamente xa temos esgotados os recursos administrativos, pero ainda existen medios con posibilidades legais para defender a saúde, o benestar e o patrimonio dos cidadáns afectados por esta actividade industrial contaminante.

Ninguén pon en dúbida a lexitimidade de AUCOSA, pero a súa actividade non debe atentar contra a saúde, o benestar e o patrimonio da cidadanía.

Hoxe en día, un aspectodo progreso social reside en compatibilizar as actividades productivas, coas necesidades vitales da persoas de xeito que cando os efectos dunha producción fabril son incompatibles cos núcleos urbanos, débese cumprir a lei transladando a fábrica a un polígono industrial.

Ademáis, a producción de AUCOSA non ten relación directa co mar, polo que non é necesario que estea no litoral.

Levamos moitos anos pedindo ao Concello de Redondela e a Xunta de Galicia que se cumpra a lei. Resultado desas paticións e grazas á mobilización veciñal tense paralizado en 2.004 os intentos de recheo e aumento de espazo para unha posible ampliación da fábrica.

Agora chegamos ao convencimento de que debemos dar un paso máis para intentar conseguir que AUCOSA sexa transladada a un polígono industrial.

Trátase de poñer un Recurso Contencioso-Administrativo para o cal se necesita a asistencia técnico-xurídica dun/ha avogad@ para poder tramitalo.

Por esta razón estamos a reacudar entre tódol@s veciños e veciñas un fondo económico necesario para sufragar os gastos que require este procedemento legal.

Co máximo respecto á decisión de cada quen, e por pequena que sexa a posibilidade de contribuir económicamente a esta causa colectiva, que busca xustiza, o que se nos ven negando noutras institucións, a Comisión Veciñal en colaboración coa Plataforma en Defensa da Enseada de San Simón, agradecemos toda solidariedade recibida.

En Redondela, primaveira do 2.009

PLATAFORMA EN DEFENSA DA ENSEADA DE SAN SIMÓN

Este proxecto vai deteriorar en gran medida, a recén inaugurada “Senda  da auga” obra financiada na meirande parte con fondos do PRODER II, e que tivo un custo de case 100.000 €, que transcorre polas parroquias de Reboreda, Quintela e Saxamonde  casi  en paralelo coa autovía.

 

Dende a Organización Galega de Comunidades de Montes entendemos que, montes como os que agora se van ver afectados por esta autovía, teñen un gran potencial social, económico e turístico para un concello como o de Redondela e a área de Vigo, potencial que se verá claramente mermado con esta obra.

 

Tampouco se debe esquecer as funcións ecolóxicas que estes montes desempeñan, actuando como sumidoiro de CO₂ e filtro da contaminación atmosférica. Tamén constitúen a principal reserva natural de auga subterránea, recurso fundamental en áreas tan densamente poboadas.

 

Pensamos que unha vez máis se ignora a importancia do monte comunal como motor do desenvolvemento rural e creador de emprego estable, e lamentamos que decisións coma estas vaian sempre en prexuízo do patrimonio común dos galegos.

 

Por todas estas razón, esta Organización pensa emprender accións na defensa dos montes veciñais en man común afectados por esta infraestructura.

 

 

 

5 de abril de 2009

As administracións, en vez de intentar solucionar o problema, pretenden cometer os mesmos erros e proxectan unha macrodepuradora, sen realizar a separación das aguas pluviais, que colapsan a depuradora cando chove muito, das industriais que matan os microorganismos da depuradora paralizandoa, e das residuais urbanas.

Pretenden gastar 234 millóns de euros nunha macrodepuradora que simplemente terá mais capacidade, mais non solucionará os graves problemas de contaminación que existen na Ría.

Ademais pretenden construila na Xunqueira do Lagares que é un espazo natural único polo que seria un atentado ambiental. E tamén aumentaria o fortísimo impacto social que leva aturando, desde hai mais de 11 anos, a veciñanza de Coruxo polos cheiros pestilentes e os ruídos da depuradora actual.

A solución seria tratar por separado os distintos tipos de aguas e construir unha rede de pequenas depuradoras conectadas entre si, como fixeron nos fiordos Noruegos que son parecidos ás nosas rías.

Por todo isto a rede de 15 colectivos “A Ría Non Se Vende” convocamos a unha manifestación en Vigo o vernes 27 de febreiro ás 20:30 que irá desde o Concello (Praza do rei) até a Xunta (Praza da Estrela).

DEPURACIÓN EFICAZ SI

MACRODEPURADORA NON

MANIFESTO:

Hai xa case un ano o ministro de economía, Pedro Solbes, e a totalidade do goberno do Estado negábanse a pronunciar a palabra crise; sen embargo, dende hai uns meses, este temor é o máis repetido nas noticias, nos faladoiros das radios e televisións e mesmo nas nosas conversas. Pero, cando nos falan e falamos de crise, de que estamos a falar?

Por unha banda o colapso dun sistema financeiro mundial que acumulou xigantescos beneficios grazas ás políticas especulativas, e por outra banda a situación da clase obreira que xa antes desta crise atopábase con grandes dificultades: salarios que non chegan aos mil euros, salarios que perden poder adquisitivo progresivamente (un 5% nos dous últimos anos), un 20% da poboación por baixo do limiar da pobreza, precariedade no emprego como feito habitual, porcentaxes de paro nos niveis dos anos 80…

Esta situación xa existía con anterioridade a esta fase da economía capitalista que o poder económico, e os seus lacaios políticos, chaman crise. Dende os anos 90, e como consecuencia do ultraliberalismo aplicado nos anos 80, os “intelectuais” do capitalismo, veñen anunciando o fin da historia e a chegada do sistema perfecto; un sistema que deron en chamar globalización. A día de hoxe quedou demostrado que a historia non chegou ao seu fin, que o capitalismo é o sistema que ten que desaparecer, que a globalización non era máis que un eufemismo para non chamar polo seu nome ao imperialismo capitalista… quedou demostrado que ¡¡ O SISTEMA NON SERVE!!

O que eles chaman crise non é máis que un estancamento do consumo, o pobo traballador xa non pode absorber todas as mercadorías, non ten xa de onde sacar recursos para manter as marxes de beneficio do capital. O salario real dos traballadores e traballadoras chegou a mínimos tan ridículos que non poden manter as esixencias destes piratas. Que se lles ocorre para saír do labirinto aos poderes económicos? Pois que sexan os traballadores e traballadoras os que poñamos da nosa parte para solucionar os problemas dos bancos, multinacionais e grandes empresas. En primeiro lugar máis contención salarial, e en segundo lugar xeneralización dos Expedientes de Regulación de Emprego (EREs) coa complicidade do sindicalismo vendido ao poder. Pero tamén pretenden apoiarse no expolio do territorio entendido como novo xerador de riqueza, mediante a chegada da alta velocidade e a aposta pola construcción de grandes infraestructuras, ou a farsa da sustentabilidade cando a industria e o transporte seguen a resultar tan contaminantes coma sempre apoiados nos combustibeis fósiles. Igualmente non dubidan en aforrar recortando axudas sociais e privatizando servizos, nun momento no que proliferan todo tipo de males propios das sociedades chamadas modernas, ben en forma de pobreza ben en forma de exclusión social.

O goberno do estado español aprobou un paquete de medidas para “solucionar a crise”: 30.000 millóns de euros, ampliables a 50.000, para comprar activos financieiros e darlle liquidez aos bancos; creación dun fondo de avais de 100.000 millóns de euros para que afronten os malos tempos, e finalmente o pago das hipotecas dos parados durante dous anos. Esta última medida é un exemplo máis do cinismo que rodea a estes cínicos: non se trata de renegociar a hipoteca dos traballadores que pola crise non poden afrontar os pagos, non, trátase de que será o estado quen corra cos pagos ás entidades bancarias e, pasados dous anos, comezará a recuperar os cartos volvéndolle a cobrar aos traballadores. Conclusión: a banca provoca a crise, os traballadores lle deixan os cartos sen interese algún para que manteñan a súas ganancias, e cando os traballadores non teñan para comer os bancos lle deixan cartos que terán que devolver con intereses asfixiantes. O ladrón nos rouba e logo lle deixamos as chaves da casa para que volva.

Pero aínda hai máis, nesta situación, o goberno español propón uns orzamentos para o 2009 nos que aumentan ata 49,5 millóns de euros os gastos de presidencia de goberno, nos que aumenta nun 4,5% o presuposto da Casa Real, onde aumenta o 24,5% os gastos para partidos políticos e onde o IRPF ás grandes empresas baixa un 30%.

Non somos nós os responsábeis desta situación que vimos sufrindo dende hai anos, con moita máis gravidade dende a entrada do euro e a consecuente inflación. Por que temos que pagala nós? Fronte a estas políticas de apoio a grandes empresas e banca cos nosos cartos, fronte a pasividade da autoridade laboral ante a declaración de EREs para aumentar os beneficios das empresas (non para reducir perdas) só cabe a denuncia e a mobilización.

NON SEXAS CÓMPLICE DESTE ENGANO,